Klub Inteligencji Emocjonalnej

W sobotę 5 stycznia 2019 roku w salach Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 123 przy ulicy Czarnieckiego 49 w Warszawie odbyły się zajęcia inaugurujące działanie Klubu Inteligencji Emocjonalnej

 

To nowy projekt, polega na organizacji i prowadzeniu Klubu dla dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną (głównie z zespołem Downa). Klub będzie nosił nazwę nazwę "Klub Inteligencji Emocjonalnej" - wydaje się, że taka nazwa odzwierciedla charakter osób z niepełnosprawnością intelektualną, a zwłaszcza osoby z zespołem Downa. Członkami Klubu będzie około 50 dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną, mieszkańców miasta stołecznego Warszawy, uczniów starszych klas szkół specjalnych, szkół przysposabiających do pracy, uczestników warsztatów terapii zajęciowej i środowiskowych domów samopomocy, osób pracujących oraz takich, które po wyjściu z systemu edukacji nie znalazły miejsca w żadnej placówce.

 

Celem Klubu będzie umożliwienie osobom niepełnosprawnym twórczego wykorzystania czasu wolnego, w tym podtrzymywanie i rozwijanie samodzielności, nawiązywanie kontaktów społecznych, udział w różnego rodzaju aktywnościach. Na działania Klubu będą się składały trojakiego rodzaju działania:

  • spotkania sobotnie, obywające się w każdą sobotę czterogodzinne zajęcia, na które złożą się zajęcia sportowe (capoeira), zajęcia plastyczne i zajęcia teatralne,
  •  spotkania niedzielne - wycieczki i spacery po Warszawie (poznawanie najciekawszych zakątków miasta, jego historii i tradycji)
  • spotkania okolicznościowe - sekcja dyskusyjna (rozmowy na ważne dla członków klubu tematy, wizyty w kinach, na wystawach i innych okolicznościowych wydarzeniach). Spotkania niedzielne będą się odbyły naprzemiennie średnio dwa razy w miesiącu.

 

Osobami prowadzącymi poszczególne działania Klubu będą wysoko wykwalifikowanie instruktorzy i terapeuci, znający specyfikę osób niepełnosprawnych intelektualni, w opiece nad uczestnikami będą pomagali wolontariusze - głównie studenci APS o specjalności oligofrenopedagogika. Zadanie będzie finansowane przez m. st. Warszawa i realizowane w Warszawie

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 3 z 3
 

Śladami Powstania Warszawskiego


1 sierpnia 1944, o godz. 17.00 rozpoczęła się w Warszawie akcja „Burza” czyli powstanie warszawskie. O godzinie „W” do swoich oddziałów dotarło tylko 60% żołnierzy Armii Krajowej. 3500 było uzbrojonych. W dodatku nie wszystkim oddziałom udało się utrzymać przygotowania do walki w tajemnicy. Pierwsze strzały padły ok. godz. 13.50 na Żoliborzu. O zaskoczeniu Niemców nie mogło więc być mowy...

Nasz spacer rozpoczęliśmy na Placu Trzech Krzyży. Jego nazwa pochodzi od dwóch krzyży na kolumnach i jednego w ręku św. Jana Nepomucena. To pamiątka po „Drodze Kalwaryjskiej”, zbudowanej z rozkazu króla Augusta II Mocnego (1670-1733).

Dziś, w miejscu pierwszej kaplicy stacji drogi krzyżowej stoi piękny kościół, wybudowany w 1825 roku przez Chrystiana Piotra Aignera, wzorowany na rzymskim Panteonie. To z kolei pamiątka po carze Aleksandrze I, władcy Królestwa Polskiego. Wdzięczni warszawiacy postanowili zbudować na cześć cara okazały łuk triumfalny. Ku ich zaskoczeniu, Aleksander I zaproponował, aby zebrane pieniądze przeznaczyć na budowę katolickiej świątyni. Postanowiono więc, że wzniesiony z woli cara kościół nosił będzie wezwanie św. Aleksandra.

W 1895 r. świątynia została powiększona i przebudowana wg projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, a w czasie powstania zniszczona. Po wojnie zdecydowano się przywrócić świątyni pierwotny, zmniejszony kształt.

5 czerwca 1943 Niemcy aresztowali w świątyni członków organizacji „Osa - Kosa 30”, którzy brali udział w ceremonii ślubu por. Mieczysława Uniejewskiego z siostrą żołnierza tego oddziału, Teofilą Suchanek. Nowożeńców wraz z całym orszakiem weselnym przewieziono na Pawiak. W uroczystości uczestniczyło blisko 25. żołnierzy oddziału. Wszyscy, w tym Pan Młody, zostali rozstrzelani. Panna Młoda wraz z rodzicami trafiła do obozu Auschwitz-Birkenau (cała trójka przeżyła wojnę).

„Zdrajca i konfident Gestapo Stanisław Jaster pseudonim „Hel”, wyrokiem sądu Armii Krajowej został skazany na śmierć. Wyrok wykonano. Wciąż nie ma pewności czy słusznie. Sprawa ta pozostaje jednym z najbardziej tajemniczych i kontrowersyjnych epizodów w historii Polskiego Państwa Podziemnego. 25 września 2019 roku decyzją prezydenta RP Andrzeja Dudy Stanisław Jaster został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Gest ten jest interpretowany jako jego symboliczna rehabilitacja.

·         Organizacja Specjalnych Akcji Bojowych stanowiła oddział dyspozycyjny Komendanta Głównego AK i wykonywała akcje bojowe na jego bezpośrednie zlecenie. Jej żołnierze przeprowadzili szereg akcji bojowych na terenach Generalnego Gubernatorstwa i III Rzeszy. Jedną z nich była nieudana próba likwidacji w Krakowie Dowódcy SS i Policji SS-Obergruppenführera Friedricha Wilhelma Krügera, a także zamachy bombowe w Berlinie i Wrocławiu.

Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych założył ksiądz Jakub Falkowski (1775-1848). Od 1817 r. zapewnia specjalistyczną opiekę i kształcenie na poziomie przedszkolnym, szkoły podstawowej, gimnazjum, liceum ogólnokształcącego, technikum, zasadniczej szkoły zawodowej oraz przysposobienia do pracy. Jest najstarszą tego typu placówką w Polsce.

Tutaj, w absolutnej ciszy, by nie wzbudzać podejrzeń, grał w tenisa w czasie okupacji Bohdan Tomaszewski, późniejszy znany komentator sportowy.

W tympanonie Instytutu w połowie XIX wieku zamontowano zegar. Nigdy nie przestał działać! Co godzinę wygrywa początek melodii „Pierwszej brygady”. To jego wskazówki pokazały godzinę rozpoczęcia powstania.

Nieopodal Instytutu Ociemniałych i Głuchoniemych, przy ul. M. Konopnickiej 6, mieszkał Leopold Tyrmand (1920 – 1985), jeden z najbardziej popularnych pisarzy PRL-u.

Wybuch II wojny światowej zastał go w Warszawie, skąd przedostał się do Wilna. Aby uniknąć identyfikacji jako Żyd, zdobył dokumenty na nazwisko obywatela Francji i zgłosił się na ochotnika na roboty do Niemiec. Pod koniec wojny udało mu się przedostać do Szwecji. W 1946 r. powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę jako dziennikarz.

W 1955 r. ukazała się powieść "Zły", która okazała się jego największym sukcesem literackim. Pisarz stał się również liderem powstającego ruchu jazzowego w Polsce. Nosił buty na grubej podeszwie, za krótkie spodnie i jaskrawe skarpetki, które stały się symbolem jego samotnej walki z PRL-owską szarością. W marcu 1965 r. na zawsze wyjechał z Polski. Podróżował po Europie i Izraelu, potem osiadł w USA. Uchwałą Sejmu RP rok 2020 ogłoszono rokiem Leopolda Tyrmanda.

Wincenty Witos (1874-1945) zasłużył na pomnik. Był współtwórcą i wieloletnim przywódcą partii PSL „Piast”, posłem na Sejm i trzykrotnym szefem rządu. Odmówił współpracy z Niemcami przy próbie powołania kolaboracyjnego rządu. Mało brakowało a zastąpiłby schorowanego Władysława Raczkiewicza na stanowisku prezydenta RP (w Londynie)!

Idąc w stronę ulicy Mokotowskiej, znaleźliśmy tablicę upamiętniającą powstańczy batalion „Pięść”. Żołnierze tego oddziału bronili Instytutu Głuchoniemych i pełnili służbę ochrony Sztabu Komendy Głównej AK. Dowódcą był mjr „Okoń” Alfons Kotowski. W batalionie walczył również Stanisław Jankowski „Agaton”, mistrz fałszowania dokumentów, ostatni adiutant generała Tadeusza Bora-Komorowskiego.

Ulica Mokotowska była przed wojną jedną z „najdroższych” i najbardziej reprezentacyjnych ulic Śródmieścia. Swoje posiadłości mieli tu Radziwiłłowie, Woronieccy i Lubomirscy.

Adres Wilcza 7 jest związany z Honoratem Koźmińskim (1829-1916), kapucynem, i Kazimierą Gruszczyńską, zakonnicą Zgromadzenia Posłanniczek Serca Jezusowego. Razem stworzyli „Przytulisko” - schronisko dla kobiet będących w trudnej sytuacji życiowej. Musiał je widywać Bolesław Prus, który mieszkał po sąsiedzku.

7 września, w kaplicy tego schroniska, która istnieje do dzisiaj, wzięli ślub Jan Nowak Jeziorański i Jadwiga Wolska, „Greta”. W powstaniu młodzi ludzie brali śluby na potęgę. Liczy się, że było ich 256, co średnio daje 4 śluby dziennie!

Na Mokotowskiej 57 stoi przepiękna kamienica hrabiego Rodryga Mroczkowskiego, zwana „Krakowiacy i Górale”. Istotnie, rzeźby dwóch Krakowiaków oraz dwóch Górali, ubranych na ludowo, podtrzymują loggie. Budynek, zaprojektowany w latach 1900–1904 przez Zygmunta Binduchowskiego szczęśliwie przetrwał wojnę.

W domu pod numerem 48, zaprojektowanym przez Franciszka Marię Lanciego i sfinansowanym przez Leopolda Kronenberga, mieszkali m.in. Józef Ignacy Kraszewski oraz Tytus Chałubiński. Dom powstał w 1860 roku i jest najstarszym zachowanym budynkiem przy ulicy Mokotowskiej. W latach 60. XX w. mieścił się tu studencki Klub Hybrydy.

·         Józef Ignacy Kraszewski (1812-1887), pisarz rekordzista, autor ponad 600. książek, w tym 232. powieści, takich jak "Stara baśń" czy "Hrabina Cosel".

·         Tytus Chałubiński (1820 - 1889), lekarz, botanik, taternik. Współtwórca Towarzystwa Tatrzańskiego i jeden z pierwszych badaczy przyrody tatrzańskiej. Był prekursorem polskiego klimatolecznictwa; jego staraniem Zakopane zyskało pod koniec XIX wieku status stacji klimatycznej.

·         Klub Hybrydy, jeden z najstarszych klubów studenckich w Polsce. Oficjalne otwarcie klubu miało miejsce 1 lutego 1957. Z działalnością klubu związani byli: Edward Stachura, Jan Pietrzak, Wojciech Młynarski, Stefan Friedmann, Jonasz Kofta, Jan Kreczmar.

Przy Mokotowskiej 51-53 stoi wielka kamienica zaprojektowana przez prof. Mariana Lalewicza. Wybudowana w 1925 roku przez Pierwsze Warszawskie Towarzystwo Spółdzielczej Budowy Własnych Mieszkań, była jedną z najdroższych kamienic przedwojennej Warszawy (2,4 mln zł). W 66. apartamentach mieszkali głównie lekarze i adwokaci. Budynek „zagrał” w wielu filmach, np. „Dziewczęta z Nowolipek", „Awantura o Basię", „Stawka większa niż życie" i w „07 zgłoś się".

Przy ulicy Mokotowskiej, pomiędzy ulicami Chopina i Piękną, znajduje się skwer Batalionu AK „Ruczaj” z kamieniem pamiątkowym. Jego oddziały zdobyły 23 sierpnia budynek centrali telefonicznej – tzw. „małą PAST-ę”.

Ulica Piękna przed wojną nazywała się Piusa XI. Stał tam jeden z dwóch budynków Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej, w skrócie „PAST”. W czasie powstania budynek przy ul. Piusa XI 19 (dzisiaj Pięknej 17), był zaciekle broniony przez Niemców. Zdobycie gmachu było dużym sukcesem wojskowym i propagandowym. Powstańcy wzbogacili się o karabiny maszynowe, dużą ilość amunicji i 3 samochody w dobrym stanie. Od 6 IX 1944 mieściła się tam Komenda Głównej AK.

Piękna 24-26, budynek Gimnazjum im. Cecylii Plater-Zyberkówny, zaprojektowany przez Władysława Hirszla, wybudowany w 1883 roku. Hrabianka Cecylia Plater-Zyberk założyła tutaj Zakład Rzemiosł dla Kobiet, szkołę rękodzielniczą dla dziewcząt. Powstałe przy niej gimnazjum przekształciło się w pełnoprawną szkołę średnią. W dwudziestoleciu międzywojennym szkoła przy ul. Pięknej była jedną z najlepszych placówek edukacyjnych w Warszawie. Wyróżniały ją nowoczesne metody wychowawcze, nacisk na kształtowanie postaw obywatelskiej odpowiedzialności i doskonała kadra nauczycielska. Placówka uczyła samodzielnego myślenia i mądrej religijności. Jej wychowanki nazywano „platerkami”.

·         Cecylia Plater-Zyberk (1853 - 1920), córka hrabiego Kazimierza Plater-Zyberka, działaczka społeczna, pedagog i publicystka, założycielka szkół i towarzystw społecznych. W latach 1879-1880 wyjechała do Paryża, gdzie uczęszczała do szkoły rzemiosł. Po powrocie do kraju osiadła w Warszawie, gdzie zdobyła tytuł mistrzowski w cechu krawieckim. Wstąpiła do bezhabitowego zgromadzenia sióstr Posłanniczek Najświętszego Serca Jezusowego.

Plac Konstytucji to serce Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, (projekt: Józef Sigalin, Stanisław Jankowski, Jan Knothe, Zygmunt Stępiński). W 1955 roku, w ścisłym Śródmieściu, na gruzach kilkuset kamienic, powstało osiedle robotnicze o monumentalnej skali. Tutaj kończyły się pochody 1-majowe. Powojenny Plac Konstytucji słynął z neonów. Na szczęście nie wszystkie zniknęły i wciąż możemy podziwiać "Siatkarkę", zaprojektowaną przez Jana Mucharskiego w 1960 r. W 1989 roku w jednym z lokali mieściła się kawiarnia „Niespodzianka". Podczas wyborów po obradach Okrągłego Stołu, ulokował się tam sztab wyborczy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność".

Ulica Koszykowa swoją nazwę zawdzięcza wiklinowym koszom, którymi umocniono usypane z ziemi wały, tzw. „okopy Lubomirskiego”. W ten sposób marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski wytyczył w 1771 r. granice Warszawy.

Na Koszykowej zachwyca Hala Targowa „Koszyki“, wzniesiona w latach 1906-1908 przez Juliusza Dzierżanowskiego. Ma zdobione, kute bramy oraz dekoracyjne rzeźby Józefa Zygmunta Otto. W 1964 wyrzucono z niej „prywaciarzy“ i urządzono wzorcowy socjalistyczny supermarket. Od 2016 r. jest miejscem gdzie można zjeść na miejscu w kilkunastu restauracjach i barach lub kupić produkty spożywcze do domu.

Na Koszykowej 69 mieszkał z rodziną Mieczysław Fogg (1901-1990). Po zamknięciu kawiarni „Café Fogg” na Marszałkowskiej 119, założył tu własną wytwórnię płytową „Fogg Record”. Wydał w niej ponad sto płyt (z piosenkami, kolędami, bajkami dla dzieci, a nawet felietonami „Wiecha”). W czasie powstania dał 104 koncerty w szpitalach polowych i na barykadach.

W kamienicy naprzeciwko, przy ul. Pięknej 66 mieszkał Stanisław Wigura (1903-1932). Był najsławniejszym polskim konstruktorem samolotów. Wraz z pilotem Franciszkiem Żwirką zwyciężył w międzynarodowych zawodach lotniczych Challenge 1932.

Na Noakowskiego 16 mieszkał Janusz Kusociński (1907-1940), lekkoatleta, złoty medalista olimpijski z Los Angeles w biegu na 10 000 m. W czasie okupacji był członkiem podziemnej Organizacji Wojskowej „Wilki”. 26 marca 1940 został aresztowany w bramie swojego domu. 21 czerwca 1940 roku został rozstrzelany przez Niemców w Palmirach.

W mieszkaniu Stanisława Borowieckiego, Szefa Głównej Kwatery Męskiej ZHP, przy ul. Noakowskiego 12, 27 września 1939 powołano „Szare Szeregi” czyli konspiracyjną Organizację Harcerzy. W roku 1944 liczyła 8359 członków. Harcerki miały własną organizację noszącą nazwę „Związek Koniczyn”.

Obecny Plac Politechniki powstał w czasach króla Stanisława Poniatowskiego, jako jeden z kilku „placów gwiaździstych”. W 1901 roku stanął na nim gmach główny Politechniki, zaprojektowany  przez Stefana Szyllera.

W powstaniu rejonu Politechniki bronili żołnierze batalionu „Golski”. Zacięte walki trwały do 19 sierpnia. Na Placu Politechniki zakończyło się powstanie. 5 października przez barykadę na ul. Śniadeckich wymaszerował do niewoli Wódz Naczelny Gen. Tadeusz Komorowski "Bór" i oficerowie Komendy Głównej AK. Po upadku powstania warszawskiego, w wyniku umowy kapitulacyjnej podpisanej 2 października 1944 r., w obozach jenieckich znalazło się 16866 powstańców.

 

 

Spacer po Grochowie

 

Grochów był dawniej wsią należącą do duchownych kapituły płockiej. W 1780 roku król Stanisław August Poniatowski kupił te dobra i odstąpił je swemu bratankowi, podskarbiemu wielkiemu litewskiemu księciu Stanisławowi Poniatowskiemu. Ten zaś obdarował ziemią ośmiu swoich znajomych.

Grochów jest żywym pomnikiem powstania listopadowego. Świadczą o tym nazwy ulic i placów, upamiętniające generałów, miejsca bitew i formacje wojskowe.

25 lutego 1831 roku, doszło tutaj do najkrwawszej i największej bitwy tego powstania bitwy pod Olszynką. Uczestniczyły w niej wojska polskie dowodzone przez generała Józefa Chłopickiego (36 tys. żołnierzy i 114 dział) oraz wojska rosyjskie pod dowództwem feldmarszałka Iwana Dybicza (59 tys. żołnierzy i 178 dział).

Bitwę pod Olszynką uznaje się za nierozstrzygniętą. Wojskom rosyjskim nie udało się rozbić polskiej armii. Straty rosyjskie wyniosły ok. 9000, straty polskie ponad 7000 żołnierzy.

Ostatnią olchę, „pamiętającą” wydarzenia z 1831 roku wycięto w 1935 roku. Od 1983 roku teren dawnej Olszynki Grochowskiej jest rezerwatem przyrody.

 

Nasz spacer rozpoczęliśmy na ulicy Grochowskiej, spotkaliśmy się pod Pomnikiem Budowy Szosy Brzeskiej (pomnik Pracy). To zabytkowy, 14-metrowy, żeliwny obelisk, odsłonięty w 1825 r. dla uczczenia wybudowanej w latach 1820–1823 brukowanej szosy prowadzącej z Warszawy do Brześcia. Pomnik został ustawiony z inicjatywy Stanisława Staszica wraz z identycznym obiektem w Terespolu. Staszica, który uważał, że na upamiętnienie zasługują również inicjatywy przyczyniające się do rozwoju kraju, a nie tylko poszczególne jednostki czy akty zbrojne.

Pomnik zdobią płaskorzeźby Pawła Malińskiego, które przedstawiają panoramy Warszawy, Siedlec i Brześcia oraz sceny z budowy traktu.

Mural upamiętniający Edwarda Stachurę, jednego z najbardziej twórczych i oryginalnych polskich poetów odnaleźliśmy na ścianie domu przy ulicy Rębkowskiej 4. Tam poeta spędził ostatnie lata swego życia. Pomysłodawcą muralu jest Rafał Kotomski, dyrektor TVP3 Warszawa, zaś projekt wykonała Anna Szejdewik COXIE.

Przy ul. Podskarbińskiej „opłakaliśmy” zlikwidowane kino „1 Maj”. Otwarto je 1 maja 1949 roku, jako jedno z czterech pierwszych kin powstałych w Warszawie po II wojnie światowej. Zaprojektował je Mieczysław Piprek. Obecnie w budynku mieści się supermarket.

Osiedle Towarzystwa Osiedli Robotniczych Grochów jest miejscem wyjątkowym. To dziesięć bloków wzniesionych między ulicą Kobielską, Podskarbińską i Stanisławowską - skansen przedwojennego, modernistycznego budownictwa socjalnego. Budynki powstały w latach 1935-1937 wg projektu Mirosława Szabuniewicza i Natalii Hiszpańskiej. W osiedlu TOR zamieszkały biedne rodziny robotnicze. Mieszkania były małe, (1 pokój z kuchnią i łazienką do wspólnego użytku na korytarzu). Ale były wyposażone w bieżącą wodę i gaz.

Tuż przy osiedlu rośnie stary jesion, Święte Drzewo Grochowa. Obwieszono go religijnymi obrazkami i różańcami, a na ziemi zawsze leżą świeże kwiaty i stoją znicze. Nikt już nie pamięta, w czyjej intencji zapalono pierwszy…

Na skrzyżowaniu Podskarbińskiej i Stanisławowskiej stoi opuszczony budynek Klubu Sportowego "Orzeł". To tutaj, w filmie Stanisława Barei „Miś” stała szafa prezesa Ochódzkiego, do której śpiewał filmowy trener Wacław Jarząbek (Jerzy Turek). Aż trudno uwierzyć, że to warszawskie „Nowe Dynasy”, gdzie w latach `70-tych ścigali się najlepsi polscy kolarze torowi. Dzisiaj nieczynny betonowy tor kolarski przy ul. Podskarbińskiej popada w ruinę.

W sercu Grochowa, przy skrzyżowaniu ulic Chłopickiego i Szaserów odnaleźliśmy kawałek eleganckiej, przedwojennej Warszawy. To Osiedle domów posłów i senatorów PPS (Kolonia Praussa), powstałe wg projektu Witolda Matuszewskiego. Była to inwestycja Spółdzielni Mieszkaniowej „Domy Spółdzielcze”, założonej w 1923 r. Kolonia składała się z 28 domków w stylu dworkowym.

Osiedle szczęśliwie przetrwało czasy II Wojny Światowej bez większych zniszczeń. W niektórych budynkach można zobaczyć oryginale okna, drzwi wejściowe i balustrady balkonów. Walor autentyzmu podnoszą dawne tabliczki adresowe i uliczne latarnie „pastorałki”.

·         W domu przy ul. Byczyńskiej 1 mieszkał Kazimierz Pużak, poseł na Sejm, Jeden z głównych przywódców i organizatorów Polskiej Partii Socjalistycznej. W czasie okupacji współtwórca konspiracyjnej organizacji "Wolność, Równość, Niepodległość" oraz komendant główny Gwardii Ludowej, a następnie przewodniczący Rady Jedności Narodowej. 27 marca 1945 roku został podstępnie aresztowany. W Moskwie skazano go na półtora roku więzienia. Z Łubianki do Warszawy powrócił na mocy amnestii w końcu 1945 roku. Zasłużonemu przywódcy PPS komuniści nie mogli wybaczyć niezłomnej postawy. Aresztowano go w końcu maja 1947 roku. Po 18 miesiącach brutalnego śledztwa skazano go na 10 lat więzienia w Rawiczu. Tam zmarł 30 kwietnia 1950.

·         W domu przy ul. Byczyńskiej 3 mieszkała Anna Szemiothowa, kurator gabinetu Numizmatycznego Muzeum Narodowego. W czasie wojny ukrywała w swym mieszkaniu kolekcję najcenniejszych polskich monet i medali.

Patronem największego placu Grochowa, wytyczonym w 1919 roku, jest gen. Piotr Szembek, adiutant gen. Henryka Dąbrowskiego, gubernator wojskowy Warszawy, dowódca 4. Dywizji Piechoty. Był pierwszym generałem, który przyłączył się do powstania listopadowego.

Na Placu Szembeka wybudowano kościół - pomnik. Świątynia, zaprojektowana w stylu modernistycznym przez Andrzeja Boniego, miała być pomnikiem poległych za ojczyznę w bitwie o Olszynkę Grochowską. Kamień węgielny poświęcono 10 czerwca 1934 roku, ale budowę ukończono dopiero w roku 1946. Tytuł kościoła: „Najczystsze Serce Maryi”, jest autorstwa fundatorki, księżnej Marii Ewy Radziwiłłowej.

Księżna Maria z Zawiszów Radziwiłłowa (1860 – 1930), żona księcia Michała Radziwiłła. Była aktywną działaczką Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, fundowała świątynie i ochronki. Jej dziełem życia jest wspaniała Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego na Michałowie (ul. Kawęczyńska).

Dworek Grochowski pochodzi z lat 30. XIX i należał do rodziny Karola Osterloffa, który zbudował browar, gorzelnię i wytwórnię wina szampańskiego.

Legenda głosi, że w Dworku Grochowskim w 1831 roku kwaterował gen. Józef Chłopicki, co zainspirowało Stanisława Wyspiańskiego do umieszczenia w jego wnętrzach akcji dramatu „Warszawianka”.

W rzeczywistości Dworek Grochowski wybudowano już po powstaniu listopadowym. W 1915 r., powstała tu jedna z pierwszych w stolicy polskich szkół: uczyła w niej i pisała swoje utwory Pola Gojawiczyńska.

A w roku 1925, gdy budynek chylił się ku upadkowi, nabył go, wyremontował i zamieszkał w nim poseł Andrzej Wierzbicki. Gościł u siebie ministrów i ambasadorów. Tu kreślono wielkie plany rozwoju krajowej gospodarki: budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego, Gdyni, zakładów zbrojeniowych.

Dziś w budynku mieści się szkoła muzyczna.

 

·         Józef Chłopicki nie wierzył w możliwość wygrania wojny z Rosją. Ale pod Olszynką Grochowską prowadził piechotę do ataku maszerując w pierwszym szeregu. Po tym, jak został ciężko ranny w obie nogi, przekazał dowództwo gen. Janowi Skrzyneckiemu.

 

Spacer zakończyliśmy w Parku im. płk. Jana Szypowskiego "Leśnika", szefa uzbrojenia Armii Krajowej i twórcy podziemnego przemysłu zbrojeniowego.

W piwnicach jego domu przy ul. Podolskiej 12 testowano działanie zapalników do granatów „filipinek”, a w ogrodzie przeprowadzano próby z butelkami zapalającymi.

W czasie powstania warszawskiego „Leśnik” unieszkodliwił co najmniej dwie niemieckie miny samobieżne „goliat” poprzez przecięcie kabla sterującego. Dzięki zdobyciu tej broni, udało mu się poznać zasady jej działania i wydać instrukcję, jak należy zwalczać „goliaty”.

 

 
 

Spacer po Nowej Pradze

Nowa Praga to obszar na wschód od ulicy Targowej i Jagiellońskiej oraz na północ od Dworca Wileńskiego i prowadzącej do niego linii Kolei Warszawsko-Petersburskiej.

Rejon Nowej Pragi został włączony do Warszawy w 1908 roku.

Spacer rozpoczęliśmy w okolicach skrzyżowania ulic Starzyńskiego i Namysłowskiej.

Między nasypami kolejowymi odgradzającymi Nową Pragę od Bródna, znajduje się dawny  cmentarz choleryczny. Pochowano tam, w zbiorowej mogile, ofiary zarazy z lat 1872-73.

Fale dżumy, tyfusu czy czarnej ospy nawiedzały Polskę wielokrotnie. Bywały stulecia, w których mór powtarzał się po 20 razy, trwając rok, dwa, a nawet trzy lata. Największa epidemia w historii Warszawy wybuchła w 1708 r. i trwała ponad trzy lata. „Pamiątką” po niej jest organizowana przez paulinów Warszawska Pielgrzymka Piesza na Jasną Górę.

W XIX w. dżuma w Polsce już nie występowała. Zastąpiła ją inna plaga – cholera.

 

Rogatka bródnowska, ul. 11 Listopada 68.

Budynek powstał  około 1900 roku. Niepozorny, ceglany domek na odludziu, kiedyś był bramą wjazdową do miasta. To tu kontrolowano, kto wjeżdża i wyjeżdża ze stolicy, źródło pokaźnych dochodów dla budżetu. W latach 19441945 mieściły się tu katownia i zarazem sowiecki Trybunał Wojenny.

Warszawska Fabryka Stali istniała dawniej pomiędzy dzisiejszymi ulicami Stalową, Szwedzką, al. "Solidarności" i nasypem kolejowym. Wybudowała ją w latach 1878–1879 spółka Lilpop, Rau i Loewenstein z Warszawy, Towarzystwo Urządzeń Górniczych ze Starachowic i firma Rhenische Stahlwerke z Niemiec. Produkowano przede wszystkim szyny kolejowe, obręcze i osie wagonowe. W latach 80. XIX wieku była to największa stalownia w Królestwie Polskim. W 1885 r. zdecydowano o przeniesieniu stalowni do Zagłębia Donieckiego. W 1886 r. zamknięto zakład i zaczęto demontować urządzenia. Ocalałe zabudowania sprzedano. Około 1900 r. powstały tam warsztaty artyleryjskie wojska rosyjskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, warsztaty znalazły się pod zarządem Wojska Polskiego. W okresie międzywojennym produkowano tam części zamienne do dział, karabinów oraz wózki i skrzynie do przewożenia amunicji.

Budynki fabryki „Schichta” przy ul. Szwedzkiej oraz 83-metrowy komin, pochodzą z końca XIX. Produkowano tu smary do maszyn, kwas siarczany, pastę do butów, a także lampy naftowe, gazowe i elektryczne.  W 1926 r. niemiecki koncern „Schicht” przejął kontrolę nad zakładem, a w 1930 roku do spółki przystąpiła angielska firma „Unilever” Ltd.

Koncern stał się monopolistą w produkcji mydła i proszków do prania oraz innych przetworów tłuszczowych. Do najbardziej znanych produktów należały mydła „Jeleń Schicht” i „Biały Jeleń”, oraz „Radion” – proszek piorący, „Lux” – środek do prania delikatnych tkanin, a także odpowiednik dzisiejszej margaryny – tłuszcz jadalny „Ceres”.

Fabryka Schichta w 1945 roku została znacjonalizowana, a w jej odbudowanych halach produkcję rozpoczęła wytwórnia kosmetyków „Uroda”, przekształcona w 1970 roku w zakłady „Pollena”, które istniały do 2002 r. Obecnie trwa remont zabytkowych obiektów. Powstaje kompleks „Bohema”, w środku będą mieszkania i centrum gastronomiczno-rozrywkowe.

 

Pałacyk Konopackiego przy ul. Strzeleckie to najstarszy murowany budynek Nowej Pragi. Powstał w latach 60 XIX w. na zlecenie właściciela i założyciela Nowej Pragi  Ksawerego Konopackiego. Należące do niego grunty zostały podzielone na działki budowlane, a wybudowane tam domy zdecydowały o robotniczym charakterze tej części Pragi.

Od 2 połowy XIX w., po uruchomieniu w 1862 roku Kolei Warszawsko-Petersburskiej z  Dworcem Petersburskim oraz ukończeniu w 1864 roku Mostu Kierbedzia, wartość terenów na Pradze znacznie wzrosła. Pan Ksawery zrobił więc świetny interes!

 

Pomnik Pana „Gumy” na rogu ulic Stalowej i Czynszowej wzbudził tyle kontrowersji jak

żaden chyba pomnik w stolicy. Podczas jego odsłonięcia 16 grudnia 2009 doszło do protestów mieszkańców, którzy twierdzili, że utrwala on niekorzystne stereotypy na temat dzielnicy. Pan Zbyszek był miejscowym pijaczkiem, który całymi dniami stał na ulicy, popijał tanie wino i się kiwał. Był stałym elementem krajobrazu, znali go wszyscy mieszkańcy. Nie rozrabiał, był sympatyczny i nieszkodliwy. Rzeźbę, wykonaną z gumy, stworzyło czterech nastolatków, podopiecznych Grupy Pedagogiki i Animacji Społecznej Praga Północ, którym pomógł artysta i performer Paweł Althamer. Dzięki zamontowanej sprężynie postać na pomniku kiwa się niczym oryginał, który niestety zmarł, nie doczekawszy końca trwających trzy lata prac. Obecnie kontrowersyjną rzeźbę można oglądać w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Paweł Althamer zastrzegł jednak, że zgadza się na to pod warunkiem, że muzeum wykona jeszcze jeden egzemplarz, który wróci na Stalową.

Ulica Mała z racji zachowania niemal całej XIX-wiecznej zabudowy wielokrotnie służyła za plan filmowy, udając przedwojenną Warszawę. Stała się plenerem zdjęciowym m.in. w filmach:  Dziewczęta z Nowolipek,  Korczak,  PianistaCafe pod Minogą.

Remiza tramwajów  (Dom pod Syreną) przy ul. Inżynierskiej, to miejsce powstania pierwsze drewnianej remizy tramwajowej, z której 11 grudnia 1866 roku wyjechały na trasę pierwsze w Warszawie tramwaje konne. Nie była to inwestycja miejska, lecz kolejowa. Powstała po to, by przewozić pasażerów kolei żelaznych, ich bagaże i wszelkie towary dowożone do Warszawy między Dworcem Petersburskim (dziś Warszawa Wileńska) a dworcem kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Al. Jerozolimskich.

Wagon tramwaju ważył ponad dwie tony (2293 kg) i mógł pomieścić do 35 pasażerów z bagażem. Ciągnęły go dwa konie. Pierwsze miejskie tramwaje konne wyjechały na ulice Warszawy w 1881 roku i przez rok działały razem z kolejowymi, co prowadziło do wielu kłopotów. W roku 1908 sieć tramwajową zelektryfikowano. Tramwaje konne nie znikły jednak od razu. Jeszcze w 1918 r. można było je oglądać na przedmieściach Woli.

 

Kamienica Towarzystwa Akcyjnego Przechowywania Mebli A. Wróblewski, ul. Inżynierska 3.

Firma przewozowa Adolfa Wróblewskiego powstała w 1875 roku i zajmowała się organizacją przeprowadzek oraz magazynowaniem mebli, między innymi dla osób czasowo wyjeżdżających za granicę. Była częścią międzynarodowej grupy Allgemeiner Moebeltransport Verband z siedzibą w Wiedniu. Przedsiębiorstwo miało swoje magazyny przy Marszałkowskiej 100, ale kiedy okazały się być zbyt małe, firma podjęła decyzję o wybudowaniu czterech nowych budynków magazynowych na Nowej Pradze. Zespół czterech budynków magazynowych powstał około 1910 roku i pozostał niezniszczony podczas II wojny światowej. Mieszka tu, m.in. rzeźbiarz  Paweł Althamer. Zaś na ostatnim piętrze spotykają się warszawscy Różokrzyżowcy.

Różokrzyżowcy oficjalnie uważają się za chrześcijan, jedynych prawdziwie oświeconych i wtajemniczonych. Ich symbolem jest krzyż opleciony wianuszkiem róż. Wierzą, że poznali klucz do zrozumienia ukrytego kodu Biblii, będącej kwintesencją prawdziwej wiedzy. Z bractwem związani byli: Stanisław August Poniatowski, Johann Wolfgang Goethe, Victor Hugo.

 

W Instytucie Tele- i Radiotechnicznym przy ul. Ratuszowej 25 października 1952 roku, Doświadczalna Stacja Telewizyjna Instytutu Łączności o 19.00 nadała w Warszawie inauguracyjny półgodzinny program. Możliwe było nadawanie audycji jedynie w formie transmisji „na żywo”, bez bezpośredniego dźwięku; ten dało się odsłuchać wyłącznie przez radio.

Najwybitniejszy polski radioelektronik, prof. Janusz Groszkowski, ma tu swój pomnik.

·         3 stycznia 1953 roku wyemitowano pierwszy w historii program dla dzieci. Henryk Ładosz opowiedział młodym widzom bajkę Ewy Szelburg-Zarembiny o glinianym dzbanie. Zilustrował ją twórca postaci Koziołka Matołka, Marian Walentynowicz.

·         10 września 1954 roku pokazano pierwszy film fabularny. Były to „Promienie śmierci”, produkcji ZSRR.

·         2 stycznia 1958 roku widzowie mogli obejrzeć pierwsze wydanie „Dziennika Telewizyjnego”.

Na ulicy Ratuszowej nie znaleźliśmy ratusza…

W XVII w. przy ul. Ratuszowej wznosił się ratusz praski i kaplica Matki Bożej Loretańskiej  z 1643 wraz z barokowym kościołem i klasztorem bernardynów.

Zabudowania te zostały zniszczone podczas potopu szwedzkiego i wojen napoleońskich.

Zachował się jedynie Domek Loretański, (jeden z 17 w Polsce), nad którym wybudowano w 1853 r kościół Matki Bożej Loretańskiej.

Przed kościołem został upamiętniony, w formie symbolicznego grobu, bohater „Potopu” Henryka Sienkiewicza, Roch Kowalski. Okazuje się, że husarz ów nie był postacią fikcyjną i rzeczywiście zginął bohaterską śmiercią w ataku na szwedzkiego króla, Karola Gustawa, w czasie bitwy warszawskiej, między 28 a 30 lipca 1656 roku.

 

Park Praski im. Żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego powstał, podobnie jak ZOO, po I wojnie światowej. Był znany z wielu rozrywek, m.in lunaparku, kolejki i wieży spadochronowej. Skakano z wysokości 20 m, spadochron był w stanie otwartym. Skoczek zakładał uprząż, złożoną z szelek. Przy zeskoku z pomostu skoczek pokonywał około 3 metrową wysokość w stanie swobodnym. Konstrukcja wieży dotrwała do około 1975 roku.

Naszym ostatnim przystankiem był wybieg niedźwiedzi brunatnych, przy al. "Solidarności".

Od 1952 roku był wizytówką warszawskiego ZOO. Niestety właśnie został zlikwidowany. Ma zostać zamieniony w ogród skalny z pomnikami niedźwiedzi i fosą wypełnioną roślinnością.

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 6 z 6
 
 

Spacer po Lesie Bemowskim

Lipcowy spacer po Boernerowie i Lesie Bemowskim

Spacer rozpoczęliśmy przy pomniku Ignacego Boernera, inżyniera, żołnierza, ministra Poczt i Telegrafów w czasach II RP. To on był inicjatorem budowy w 1932 roku Osiedla Pracowników Łączności i Osiedla Niepodległościowców pod nazwą „Kolonia im. Aleksandry Piłsudskiej”. Zamieszkały tam osoby zasłużone w walce o niepodległość Polski, m. in. rodziny weteranów powstania styczniowego. Po jego śmierci osiedla te nazwano „Boernerowo”.

 

Lotnisko Babice (znane nieoficjalnie jako lotnisko Bemowo) wybudowano w 1950 roku dla potrzeb Wojska Polskiego i ówczesnego rządu. Dziś pozostał tam tylko jeden pas startowy, drugi pod koniec lat 80-tych zamieniono na ul. Powstańców Śląskich. Lądowały tu samoloty z przywódcami rządów i partii: w 1956 roku przyleciał Nikita Chruszczow, przewodniczący Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Trzy lata później ówczesny wiceprezydent USA Richard Nixon, a w 1967 roku Charles de Gaulle, prezydent Francji.

20 września 1996 roku na terenie lotniska miał miejsce jedyny w Polsce koncert Michaela Jacksona, który zgromadził 120 tys. fanów.

 

Na ulicy Grotowskiej zobaczyliśmy kilka pięknych, drewnianych willi. W jednej z nich mieszkał Ignacy Boerner wraz z małżonką Zofią.

 

Na końcu ulicy Westerplatte obejrzeliśmy, postawioną w 1936 roku, figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem. Autorem tego pięknego pomnika jest Jan Goliński. To upamiętnienie tragicznego wydarzenia z 2 sierpnia 1944 r. Powstańcy obwodu „Żywiciel”, udający się po broń ze zrzutów alianckich, dostali się pod ostrzał Niemców. Podczas starcia zginęło ok. sześćdziesięciu powstańców.

 

Las Bemowo to największy (134 ha) teren zielony na zachodzie Warszawy. Nazwa lasu (i całej dzielnicy) pochodzi od nazwiska Józefa Bema – inżyniera, naukowca (budował pierwsze polskie rakiety), pisarza, a także stratega oraz generała i dowódcy artylerii czynnej Wojska Polskiego w czasie powstania listopadowego.

W rezerwatach „Łosiowe Błota” i „Kalinowa Łąka” można spotkać łosie i borsuki. My obawialiśmy się żmij, ale groźniejsze okazały się… komary.

 

O Transatlantyckiej Stacji Radiotelegraficznej - największej inwestycji radiokomunikacyjnej II Rzeczpospolitej rozmawialiśmy przy upamiętniającym tę inwestycję pomniku w kształcie masztu. 17 listopada 1923 roku, gdy uruchomiono stację prezydent RP Stanisław Wojciechowski wysłał depeszę do prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna C. Coolidge’a. Wkrótce w stacji odbiorczej, znajdującej się w Grodzisku Mazowieckim, odebrano depeszę zwrotną - komunikacja transatlantycka została nawiązana!

Rozmiary anteny nadawczej były imponujące - dziesięć 126-metrowej wysokości masztów podtrzymujących antenę stało na długości ponad 3,5 kilometra. Dzięki doskonałemu działaniu radiostacji przynosiła ona Polsce roczny zysk w wysokości ok. 100 000 dolarów.

W 1939 roku, na rozkaz Naczelnego Wodza Edwarda Rydza - Śmigłego radiostacja miała zostać zniszczona. Generał Juliusz Rómmel nie wykonał jednak tego rozkazu i radiostacja, mimo dramatycznej obrony, dostała się w ręce Niemców, którzy wykorzystywali ją do łączności z łodziami podwodnymi pływającymi na Atlantyku aż do 1945 roku. 16 stycznia tego właśnie roku wysadzili w powietrze wszystkie maszty i zniszczyli zabudowania techniczne radiostacji.

 

Trasa tramwajowa na Boernerowo zawsze słynęła z mijanek, a linia nr „20” (powstała w 1946 roku śladem przedwojennej linii „B”, łączącej Boernerowo z Placem Teatralnym) przez lata była jedyną warszawską linią tramwajową, która na długim odcinku poruszała się w obie strony po jednym i tym samym torze (na innych liniach w Warszawie są zawsze dwa równoległe tory). Jednak podczas modernizacji torowisk w latach 2008-2011 jej jednotorowy odcinek zostawiono już tylko na ul. Kaliskiego.

 

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 
 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 

21.06.2020 Spacer po Lesie Bródnowskim

W niedzielę 21 czerwca z naszym przewodnikiem Tomaszem Jastrzębskim spacerowaliśmy po Parku Leśnym Bródno. Spacer rozpoczęliśmy przy pamiątkowym głazie z nazwą BRÓDNO. Gród BRÓDNO był najstarszą osadą znajdującą się na terenie Warszawy, a jego nazwa pochodzi od brodu przez rzekę Brodnię, przy którym się znajdował.
Następnie przeszliśmy przez drewnianą bramę na teren średniowiecznego grodziska, czyli pozostałości najstarszej osady na obszarze współczesnej Warszawy. Brama przypomina wejście do Biskupina, więc warto pamiętać, że nasz „warszawski Biskupin” istniał 1000 lat temu, i jest młodszy od „prawdziwego” Biskupina aż o 1800 lat!
Na ślady warszawskiego grodziska natrafiono na początku XX w. Archeolodzy ustalili, że gród istniał w X i XI wieku na wydmie otoczonej z trzech stron bagnami. Podczas wykopalisk znaleziono m.in. resztki prowadzącej do grodu bramy, drewniane skrzynie na zboże, a w okolicy - relikty chaty położonej w pobliżu osady. Kres grodu przyniósł w XI wieku pożar.
Na Polanie Archeologicznej poznawaliśmy życie mieszkańców osady, dowiedzieliśmy się na przykład na jakie zwierzęta polowali, czy używali soli, co robili z poroży i dlaczego polowanie zastąpiła hodowla zwierząt.
Tuż obok, na ścieżce dydaktycznej pt. „Nauka poszła w las”, mieliśmy przystanki:
• Przystanek historyczny: miejsce schronienia mieszkańców osady, otoczone drewniano-ziemnym wałem.
• Przystanek geograficzny: sposób takiego ułożenia mapy, by z pomocą Słońca i kompasu dowiedzieć się: Dokąd prowadzi droga.
• Przystanek botaniczny: do czego przydają się chwasty.
• Przystanek piosenkarski : krótki dossier Łucji Prus, która przyczyniła się do kształtu tej części Parku Leśnego Bródno
Byliśmy podzieleni na dwie grupy ze względu na Covid 19 , ale mimo zapowiadanych burz i ulewnego deszczu udało nam się wszystkim przejść przez park suchą nogą.

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 

Wznawiamy działalność Klubu Inteligencji Emocjonalne, z zachowaniem wytycznych sanitarnych. Już niedługo relacje z spacerów i sobotnich spotkań.

W związku z sytuacją epidemiologiczną w kraju, działalność Klubu Inteligencji Emocjonalnej została zawieszona do odwołania. Wrócimy do Państwa jak tylko będzie to możliwe.

29.02.2020 Klub Inteligencji Emocjonalnej

1 marca Spacer Serca warszawskie

Korzystając z wiosennej pogody wybraliśmy się na spóźniony walentynkowy spacer po warszawskiej Starówce.

01.12 Zwiedzenie Muzeum Warszawy

Czemu Warszawa zawdzięcza swój rozwój? Kim są i byli jej mieszkańcy? Jak żyli i żyją? Gdzie jest centrum miasta, a gdzie jego granice? Tego wszystkiego dowiedzieliśmy się podczas zwiedzania Muzeum Warszawy, zobaczyliśmy 7352 eksponaty zgromadzone w 21 gabinetach tematycznych.

 

29.09 Spacer po Młocinach

W niedzielę odbył się kolejny spacer w ramach Klubu Inteligencji Emocjonalnej. Spacerowaliśmy z naszym Przewodnikiem po "królewskich" ulicach Młocin. Wspominaliśmy dynastię Sasów, dowiedzieliśmy się co nieco o słowiańskich demonach, odnaleźliśmy ukryte groby ułanów i pomnik powstańców warszawskich. Sprawdziliśmy też czystość wody.

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 4 z 4
 

15.09 Spacer Bulwarami Wiślanymi

Wracamy do spacerów w ramach Klubu Inteligencji Emocjonalnej. Oto pierwszy z nich- spacer Bulwarami Wiślanymi, od Parku Traugutta do Zamku Królewskiego. Z naszym przewodnikiem obejrzeliśmy Zdrój Królewski- studnię z najlepszą wodą w Warszawie, sławną redutę Powstania Warszawskiego, wspominaliśmy m.in. Traugutta, Starzyńskiego, Karskiego, a na koniec przeszliśmy pod Zamkiem Królewskim pierwszym w Warszawie murowanym kanałem ściekowym!

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 6 z 6
 

07.09.19 Klub Inteligencji Emocjonalnej

Po wakacyjnej przerwie wracamy do cyklu naszych sobotnich spotkań. Pierwsze zajęcia upłynęły nam pod znakiem Capoeiry, powakacyjnych wspomnień i gier zespołowych.

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji.

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 

25.05 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 6 z 6
 

12.05 Spacer po Kole

Spotykaliśmy się na Polu Elekcyjnym na ulicy Obozowej... Pogoda nie rozpieszczała, ale w końcu to tzw zimni ogrodnicy! Wspominaliśmy tam polskich królów elekcyjnych, następnie odwiedziliśmy giełdę przedmiotów z duszą, lub jak kto woli- staroci, a także przedwojenne mieszkania na Osiedlu Robotniczym.

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 6 z 6
 

28.04 Spacer po Warszawie- Wola

W niedzielę w ramach Klubu Inteligencji Emocjonalnej wybraliśmy się na spacer po najlepsze pączki w Warszawie!

Nasz przewodnik - Tomasz Jastrzębski - przybliżył nam historię 120-letniego osiedla mieszkaniowego - Kolonii Wawelberga, jednego z najciekawszych warszawskich założeń architektonicznych i zabrał do sklepu z pączkami, tłumnie odwiedzanego przez warszawiaków. Zobaczyliśmy również Dom Sierot – przedwojenny sierociniec dla żydowskich dzieci oraz pomnik obrońców Pałacyku Michla. Wspominaliśmy: Fryderyka Chopina, Hipolita Wawelberga, Władysława Zagoździńskiego, Janusza Korczaka, Stefanię Wilczyńską i Wandę Lurie.

7.04 Spacer po Warszawie od Pola Mokotowskiego do Żwirki Wigury

W niedziele 7 kwietnia 2019 odbył się kolejny spacer po Warszawie pod nazwą od Pola Mokotowskiego do ulicy Żwirki Wigury.

Na peronie stacji metra Pole Mokotowskie  na uczestników spaceru czekał Pan Tomasz nasz przewodnik. W trakcie 2,5 godzinnego spaceru zobaczyliśmy budynki Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, kościół jezuitów, osiedle Eko-Park, założony Rodzinny Ogród Działkowy i Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich.

Wspomnieliśmy  o  Krystynie Krahelskiej, uczestniczce Powstania Warszawskiego, której twarz ma warszawska Syrenka, świętego męczennika Andrzeja Bobolę, naszego wielkiego tenora Jana Kiepurę oraz znanych przedstawicieli rodziny Rostafińskich.

Pan Tomasz opowiedział również o początkach wyścigów żużlowych na stadionie przy ul. Wawelskiej i żołnierzach Armii Czerwonej pochowanych na Cmentarzu Mauzoleum przy ul. Żwirki i Wigury.

17.03.2019

Na wycieczkę wyruszyliśmy ze znanym nam przewodnikiem, Panem Tomaszem Jastrzębskim. Pan Tomasz poprowadził nas przez Pole Mokotowskie, ulicę Batorego, Wiśniową i Rakowiecką. Mieliśmy szansę zobaczyć budynki Biblioteki Narodowej i Szkoły Głównej Handlowej, a także zwiedziliśmy Muzeum Geologiczne.

Wspominaliśmy Józefa Piłsudskiego, Ryszarda Kapuścińskiego, Żołnierzy Wyklętych (którzy 1 marca mieli swoje święto), a także artystów występujących w klubach „Park” i „Stodoła”. 


 

09.03.2019 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 

24.02.2019 Muzyczny spacer po Warszawie

W dniu dzisiejszym braliśmy udział w wyjątkowo muzycznym spacerze po Warszawie. Rozpoczęliśmy od Placu Grzybowskiego, przez Ogród Saski, Plac Teatralny, aż do Placu Zamkowego. Podczas spaceru odwoływaliśmy się do znanych nam piosenek, związanych z miejscami, które odwiedzaliśmy. W drugiej części naszego spotkania wysłuchaliśmy mini recitalu w kawiarni Chopin Point.

16.02 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 

26.01 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 4 z 4
 

19.01 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 7 z 7
 

12.01.19 Klub Inteligencji Emocjonalnej

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5
 

Inauguracja zajęć 05.01.2019

 
Wyświetla zdjęcia 1 do 5 z 5